“Düştü” diye yazıldı tarihe,
Osman esir düştü !
Zaman aniden geri gitti…
İşte orada duruyordu !
Ağzı avucunda,
çaresizlik bir tasma gibi boynundan tutuyordu…
Gözlerinde yapayalnız bir sızı,
boğazı maviye,
mavisi beyaza çalan gökyüzü,
yetim bir isyanı bastırıyordu…
Öylece oturuyordu Osman !
Sarayın ihtişamına tutsak,
altın varaklı tahtında zamanı dondurarak,
tarihin şanıyla avunup
hüzünle Atalarından utanarak…
Yıllarca yerinde kalacak bir heykel gibi,
bir kıpırdasa ürkütecek gibi,
yapayalnız ve cesaretsiz,
sadece duruyordu Osman…
Aniden geri geldi zaman…
“Yeter” diye haykırdı Mustafa !
Yüreğini kendine ok yapacak bir yay gibi,
önüne çıksan üzerinden akacak bir tay,
kara bulutların arasından çakacak bir ay gibi
fırladı ayağa şahlanarak…
Devamını oku…ZEYBEĞİMİN DESTANI !